satanismos.com

  Ο μαγικός κύκλος είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σύμβολα της δυτικής τελετουργικής μαγείας. Εμφανίζεται σε γριμόρια, αποκρυφιστικά χειρόγραφα, αλχημικά έργα, μεταγενέστερες τελετουργικές σχολές και φυσικά στη σύγχρονη λογοτεχνία και στον κινηματογράφο. Η εικόνα ενός ανθρώπου που στέκεται μέσα σε έναν κύκλο γεμάτο ονόματα και σύμβολα έχει γίνει σχεδόν συνώνυμη με την τελετουργική μαγεία. Ωστόσο, στα ιστορικά κείμενα ο κύκλος δεν είναι απλώς διακοσμητικό σχέδιο. Εκφράζει την ιδέα του ορίου, της τάξης και της διάκρισης ανάμεσα στον τελετουργό και σε ό,τι θεωρείται ότι βρίσκεται έξω από τον χώρο του. Ο κύκλος ως όριο Η βασικότερη ιδέα του κύκλου είναι το όριο. Μέσα στον κύκλο βρίσκεται ο τελετουργός. Έξω από τον κύκλο βρίσκεται ο υπόλοιπος χώρος. Αυτή η απλή γεωμετρική διαίρεση αποκτά συμβολική σημασία. Ο εσωτερικός χώρος θεωρείται οργανωμένος. Ο εξωτερικός χώρος θεωρείται άγνωστος ή λιγότερο ελεγχόμενος. Για αυτό ο κύκλος γίνεται σύμβολο προστασίας, συγκέντρωσης και τελετουργική...

  Η ευρωπαϊκή δαιμονολογία δεν εμφανίστηκε ξαφνικά ως ένα ολοκληρωμένο σύστημα. Δημιουργήθηκε σταδιακά μέσα από τη συνάντηση αρχαίων θρησκευτικών αντιλήψεων, χριστιανικής θεολογίας, λαϊκών παραδόσεων, φιλοσοφίας και μεταγενέστερης τελετουργικής μαγείας. Για να κατανοήσουμε γιατί τα γριμόρια του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης μιλούν για βασιλιάδες, δούκες, πρίγκιπες και λεγεώνες πνευμάτων, πρέπει να εξετάσουμε πώς εξελίχθηκε η ίδια η έννοια του δαίμονα. Στην αρχαία ελληνική γλώσσα η λέξη «δαίμων» δεν είχε πάντοτε τη σημερινή αρνητική σημασία. Ένας δαίμων μπορούσε να θεωρηθεί πνευματική δύναμη ή ενδιάμεση ύπαρξη ανάμεσα στους θεούς και στους ανθρώπους. Ορισμένοι δαίμονες θεωρούνταν ευεργετικοί, άλλοι επικίνδυνοι και άλλοι απλώς μυστηριώδεις. Με την πάροδο των αιώνων και ιδιαίτερα μέσα στη χριστιανική θεολογία, η έννοια άλλαξε σημαντικά και συνδέθηκε κυρίως με κακόβουλα πνεύματα. Στην ύστερη αρχαιότητα υπήρχαν πολλές διαφορετικές αντιλήψεις για αόρατες οντότητες. Ελληνικές, ρωμαϊκές, αι...

  Στην αποκρυφιστική γραμματεία υπάρχουν αρκετοί όροι που συχνά μεταφράζονται όλοι ως «επίκληση», παρόλο που δεν σημαίνουν πάντοτε το ίδιο πράγμα. Οι σημαντικότεροι από αυτούς είναι οι όροι invocation και evocation. Δίπλα τους βρίσκεται η προσευχή, η οποία μπορεί να μοιάζει εξωτερικά με μια επίκληση, αλλά έχει διαφορετικό θρησκευτικό και τελετουργικό χαρακτήρα. Η διάκριση αυτών των εννοιών είναι απαραίτητη για όποιον θέλει να μελετήσει παλιά γριμόρια και την ιστορία της τελετουργικής μαγείας. Ο όρος invocation προέρχεται από τη λατινική έννοια της «κλήσης προς τα μέσα» ή της επίκλησης μιας παρουσίας. Στη μεταγενέστερη αποκρυφιστική ορολογία χρησιμοποιήθηκε συχνά για να περιγράψει μια τελετουργική πράξη κατά την οποία ο ασκούμενος επιδιώκει συμβολικά να συνδεθεί με μια θεότητα, έναν άγγελο, μια πνευματική αρχή ή μια συγκεκριμένη ιδιότητα. Η ιδέα εδώ δεν είναι απαραίτητα ότι κάτι εμφανίζεται μπροστά στον τελετουργό, αλλά ότι μια δύναμη θεωρείται πως γίνεται εσωτερικά αισθητή. Ένας τε...

  Η λέξη «επίκληση» χρησιμοποιείται εδώ και αιώνες σε θρησκευτικά, μαγικά και αποκρυφιστικά κείμενα για να περιγράψει την προσπάθεια ενός ανθρώπου να απευθυνθεί σε μια υπερφυσική δύναμη, ένα πνεύμα, έναν άγγελο, μια θεότητα ή, σε ορισμένες παραδόσεις, μια δαιμονική οντότητα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όλες οι παραδόσεις εννοούν ακριβώς το ίδιο πράγμα όταν χρησιμοποιούν τον όρο. Σε ορισμένα κείμενα η επίκληση μοιάζει περισσότερο με προσευχή. Σε άλλα παρουσιάζεται ως τελετουργική επικοινωνία. Σε άλλα πάλι περιγράφεται συμβολικά ως προσπάθεια του τελετουργού να έρθει σε επαφή με δυνάμεις του ίδιου του νου και της φαντασίας του. Η ευρωπαϊκή τελετουργική μαγεία του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης περιέχει πολλά κείμενα στα οποία εμφανίζονται επικλήσεις. Τα κείμενα αυτά είναι γνωστά γενικά ως γριμόρια. Ένα γριμόριο μπορούσε να περιλαμβάνει προσευχές, σύμβολα, ονόματα αγγέλων ή πνευμάτων, αστρολογικές αντιστοιχίες και διάφορους κανόνες που θεωρούνταν απαραίτητοι για τον τελετουργό. Δεν υπήρχ...